Yalnızlık ve Anestezi

     Her gün binlercemiz yeni bir ilişkiye başlıyor ve belki de bu sefer  yalnızlıklarını dindirebileceklerini düşünüyorlar.Ve her gün binlercemiz ilişkilerini bitirip acı gerçeği gözleri tekrar kapanana kadar görmeyi sürdürüyor….

     
      Peki nereye varacağız?Dindiremeyeceğimizi bile bile tekrar tekrar denemeye devam mı etmeliyiz,yoksa artık pes edip arayışa  ‘dur’ mu diyeceğiz?

    
      Ben bu seçeneklere biraz farklı bakıyorum,ilişkiler gibi.Bence bazen pes etmek,pes etmek değildir,kabullenmektir.Bu ikisi tamamen ayrı şeyler.Pes etmek savaştığın bir şeye gücünün yetemeyeceğini anlamaktır,kabullenmek ise savaşmayı reddetmektir.Hepimiz önce savaşırız ama bunun yel değirmenlerine karşı olduğunu genelde geç anlarız.

     
     Kabullenmek insanın kendine yapabileceği en büyük iyiliklerden biridir.Şöyle ki,kabullenen insan artık bir ilişkinin kendisine ne verip,neler hissettirebileceğini bilir.Böylece mutlu olur çünkü zaten beklediğini alır,belli bir süre ,belli bir miktar ,belli bir yoğunlukta…Kabullenen insan bir ilişkiye girerken karşısındakinin onun eksik olan her yanını doldurabileceğini,sonsuza kadar mutlu olacaklarını düşünmez,böylece çok üzülmez.Kabullenen insan sadece aşk denilen anesteziğin daha uzun sürmesini diler…

    
      Evet,ilişkiler ve aşk anestezik gibidir.İnsanların üzüntülerini ,yalnızlıklarını dindirir; onları mutlu eder . Hepimiz ‘ama’nın geleceğini tahmin etti heralde..AMA bir süreliğine.Etkisi geçtiğinde eski halimize döneriz.Hepsinin etkisi aynı değildir, bazı küçük aşklar kodein gibidir insanı kısa bir süre mutlu eder,onu rahatlatır; şanslı insanların başına gelen aşklar ise morfin gibi…Kötü yanına gelince insanlar eninde sonunda etkisinden çıkar,sonsuza kadar böyle yaşayamaz..Çok sık ilişki yaşayıp aşık olanlara gelince, bu tarz maddeler çok kullanıldıkça insan eşiği yükselir,aynı miktarlar insanı daha kısa süre ve daha az uyutabilir.

     
     İlişki sonrası yalnızlık ise ayıklık dönemidir, evet ayığızdır,her şeyin farkındayızdır ama yalnızızdır işte.Belki doğru olan ayık olmaktır,ama her doğru her zaman bizi mutlu etmez.Hatta çoğu zaman etmez.

     Bu yazı biraz radikal ve karamsar oldu,çok farklı düşünceler çıkabilir hepimizden.Bana gelince hep gözü kapalı yaşayabilenlere özenmişimdir…Size tavsiyem arada sırada gözünüzü kapayıp arkanıza yaslanmanız..